Geautoriseerde netwerktests
Layer7 meet de applicatie. Het Layer4-tabblad in hetzelfde paneel meet het pakketpad, en die twee beantwoorden nooit dezelfde vraag.
Alleen geautoriseerde tests. Elk doel wordt voor de run via DNS geverifieerd.
Hub, dan de Layer7-sectie. Een URL neemt de plaats van het IP-adres in, gevolgd door de tijd in seconden en de methode. Zodra de test loopt, verversen de live metrieken op hetzelfde scherm. Het tabblad is open op gratis accounts zonder vergrendelde methoden; wat het gratis niveau kort houdt is het venster, en betaalde plannen halen 5000 seconden.
GET- en POST-floods duwen het verzoekvolume. Een traag lichaam houdt workers bezet zonder het verzoek af te maken. TLS-handshakechurn legt de cryptokosten bloot. Elke methode raakt een andere wachtrij en geeft dus een andere curve. Twee tegelijk persen twee gedragingen in één onleesbaar gemiddelde, en de eerste test leest het makkelijkst met GET.
Verzoeken per seconde, responsratio, latentie en de verdeling van foutcodes. Pakketverlies is hier onzichtbaar en wordt gemeten door het DDoS stresser-tabblad in pakketten per seconde. Een site kan op pakketniveau onberispelijk zijn en bij 300 verzoeken per seconde omvallen in de checkout, precies de leemte die deze pagina vult.
PHP-FPM- of Node-workers, dan databaseverbindingen, dan alles wat een derde partij aanroept. Een installatie met twintig workers stopt bij twintig gelijktijdige verzoeken, niet bij een rond getal. MySQL levert max_connections op 151, en een pool die per verzoek een verbinding opent zit daar al lang voor de CPU druk lijkt. Beide grenzen zijn configuratie, daarom is de fix vaak een middag.
Begin bij de verzoekrate: vlak door de ronde of wegglijdend. Dan de responsratio en de latentie. Zakt de ratio terwijl de latentie stijgt, dan staat de applicatie in de wachtrij. Een 500 wijst naar de applicatie, 502 of 504 naar de proxy ertussen, 429 naar een ratelimiet dat zijn werk doet. Zonder die splitsing blijft alleen de zin over dat de site traag was.
JavaScript, ingelogde sessies en de betaalprovider. Een echte checkout valideert de kaart in de browser, stuurt door naar 3D Secure en komt terug via een webhook, en niets daarvan ligt op je verzoekpad. Flows met een winkelwagen of sessie vragen bovendien een script, en de volgorde van de Website stresser is een startpunt, geen vervanging.
k6 of Playwright schrijven een pad: login, zoeken, winkelwagen, betalen, met denktijd tussen stappen. Dat is het juiste gereedschap voor de vraag of de flow het houdt. Een stresser antwoordt smaller: bij welke verzoekrate dit endpoint niet meer correct antwoordt. Gebruik beide in die volgorde, het script eerst, en vraag niet van de één het werk van de ander.
Vergelijkbaarheid vraagt hetzelfde doel, dezelfde methode en hetzelfde venster; is alleen de datum veranderd, dan heb je een regressietest. Het stresser panel bewaart die velden bij de ronde. De goedkoopste eerste pass is het Free stresser-niveau, de Free L7 stresser draait de HTTP-variant en de IP stresser free bouwt hetzelfde verslag op pakketniveau.
Layer 4 verplaatst pakketten en meet het netwerkpad; Layer 7 stuurt HTTP-verzoeken en meet de applicatie.
20+ Layer7-methoden, één per test.
Er is geen algemeen getal. Een endpoint met cache serveert tienduizenden; een checkout die in drie tabellen schrijft worstelt boven een paar honderd.
Nee. Alleen systemen die van jou zijn of waarvoor schriftelijke toestemming bestaat.
Bij een warme cache vooral de edge. Om de origin te zien omzeil je de cache.
Kort in het gratis niveau en tot 5000 seconden op betaalde plannen.
Trial credit from live support or the $0 Basic plan, same panel and same method list. The report matches what the paid plans produce.